Żyjemy wczoraj

Żyjemy wczoraj, lecz nie teraz, w nadziei, że coś się zmieni. Dopełniając sobą szarość mas, wszystkich staramy się uczyć. Zapomniawszy uraz przeszłości, zrób krok naprzód, jak pierwszy raz. Poczuj emocjonalny wybuch. Zacznij swoją opowieść od nowa. Opisz to, co jest wokół — barwy natury, śpiew ptaków. Nie zamykaj błędnego koła wiecznie niezadowolonych twarzy. Wręcz przeciwnie, przerwij je szybciej! Napełnij czarę nowością. Dostaniesz klucz do wszystkich drzwi — nie warto bić głową o mur. Wymyśl, jak przebić tę wyrwę, zatopić okręt żółci. Znalazłszy granicę świadomości, zacząć żyć na całego. Jak kołobok od dziadków, idź naprzód i nie bądź nieśmiały. I pamiętaj — nie jesteś sam. Jest z tobą armia przyjaciół.