Raczej nie jestem geniuszem

Raczej nie jestem geniuszem. Czyli mamy pecha, cóż. Oduczono mnie lenistwa. Wierzę w dobro — i w zło. Blask ognia zostawi popiół. Nim użyźnią gleby warstwę. Miejscami jestem twardym żwirem, Ubitym przez ciebie. Kłócić się? Nie! Jesteś tak piękna! Wieczność to tylko chwila, By móc wyraźnie dostrzec Krótki, jasny błysk dusz. Jestem gotów w zupełnej ciemności Szukać promienia jak ćma. I miarowo, niespiesznie Pokornie czekać na płomyk. Wiedząc, że jesteś gdzieś blisko I próbujesz mnie szukać… Zawołam najjaśniejszym spojrzeniem, Światłem wiecznego ognia. Zauważysz, jestem pewien. Jak inaczej mogłoby być? Zamierzam z tobą życie Przepuścić między palcami.