Я, хутчэй за ўсё, не геній

Я, хутчэй за ўсё, не геній. Значыць, нам не пашанцавала. Я адвучаны ад ляноты. Веру ў добрае — і ў зло. Святло агню попел пакіне. Ім угнояць глебы пласт. Я месцамі — шчыльны жвір, Утрамбаваны табой. Спрачацца? Не! Ты такая прыгожая! Вечнасць — гэта толькі імгненне, Каб здолець убачыць ясна Душ кароткі, яркі водбліск. Я гатовы ў непраглядным змроку Шукаць прамень, як матылёк. І размерана, не спяшаючыся, Пакорна чакаць агеньчык. Ведаючы, што ты дзесьці побач Спрабуеш шукаць мяне… Паклічу найярчэйшым позіркам, Святлом вечнага агню. Ты заўважыш, я ўпэўнены. Як інакш можа быць? Я з табой жыццё збіраюся Між пальцаў прапусціць.