Wiersze z taboretu · oryginał PL · 2021
We mnie po mału umierało małe dziecko
We mnie po mału umierało małe dziecko.
I jakiś Pan zarządzać zaczął tam.
Ostatnio zachowuje się zbyt kiepsko
I co raz częściej ja się bawię sam.
Przyzwyczajenia i reguły nowe
Wprowadza ciągle, ja już dość ich mam.
Zabawy stare, co ty, nie ma mowy!
I co raz rzadziej on przychodzi sam.
Ona jest miła, z nią ja się nie nudzę
Z nią jestem gotów iść za krokiem krok.
Ona w nim wulkan uczuć różnych budzi.
Mnie pali ogniem lodowaty wzrok.
On wiecznie chce ode mnie i wymaga
Bym zmądrzał szybciej i poważnym był.
Tłumaczy mi że siła i odwaga
Nie raz pomoże i uratuje tył.
Czasami się nie mogę z nim dogadać
I z tą co z nami z nami żyje czasem bieda
Samotnie gram dopóki ich nie zacznę błagać
I w tej co z nami już pojawia się kobieta
Во мне потихоньку умирал маленький ребёнок
Во мне потихоньку умирал ребёнок маленький.
И стал командовать там некий Господин.
Ведёт себя в последнее время гаденько,
И всё чаще я играю сам, один.
Привычки новые и правила свои
Он вводит без конца — мне хватит, я устал.
Старые игры? Ты что, забудь, ни-ни!
И всё реже он один ко мне приходить стал.
Она милая, с ней я не скучаю,
С ней я готов идти за шагом шаг.
Она в нём вулкан разных чувств пробуждает.
Меня ж огнём сжигает ледяной взгляд.
Он вечно хочет от меня, он требует,
Чтоб я скорее поумнел, серьёзным был.
Он объясняет мне, что сила и отвага
Не раз помогут и прикроют тыл.
Порой мне с ним никак не сговориться,
И с той, что с нами живёт, порой беда.
Один играю, пока не начну их умолять,
А в той, что с нами, уже проступает женщина.
Roboczy przekład, autor jeszcze go poprawia
Ува мне памалу памірала малое дзіця
Ува мне памалу памірала малое дзіця.
І нейкі Пан там пачаў распараджацца.
Апошнім часам ён паводзіць сябе кепска,
І ўсё часцей я гуляю сам-насам.
Звычкі і правілы новыя
Уводзіць увесь час, мне ўжо даволі іх.
Старыя гульні? Ды ты што, нават не гавары!
І ўсё радзей ён прыходзіць адзін.
Яна мілая, з ёй мне не сумна,
З ёй я гатовы ісці крок за крокам.
Яна ў ім вулкан пачуццяў розных будзіць.
Мяне паліць агнём ледзяны позірк.
Ён вечна хоча ад мяне і патрабуе,
Каб я хутчэй пасталеў і сур'ёзным быў.
Тлумачыць мне, што сіла і адвага
Не раз дапамогуць і прыкрыюць тыл.
Часам я не магу з ім дамовіцца,
І з той, што з намі жыве, часам бяда.
Гуляю сам, пакуль не пачну іх маліць,
А ў той, што з намі, ужо з'яўляецца жанчына.
Roboczy przekład, autor jeszcze go poprawia
Slowly, inside me, a little child was dying
Slowly, inside me, a little child was dying,
And some Mister started running things in there.
Lately his behaviour's been pretty trying,
And more and more I play alone — no one to share.
New habits and new rules — he keeps on bringing
Them in all the time, I've had enough of those.
The good old games? You kidding? Not a thing!
And less and less he comes in on his own.
She's nice, with her I never feel bored,
With her I'm ready to walk on, step by step.
She stirs in him a volcano of feelings, a whole horde.
And me — an icy stare burns me with fire instead.
He always wants things from me and demands
That I wise up faster, take things seriously.
He tells me strength and courage, in the end,
Will help me out and watch my back repeatedly.
Sometimes I just can't get through to him at all,
And with the one who lives with us — sometimes it's tough.
I play alone until I start to beg them all,
And in the one with us a woman's showing up.
Roboczy przekład, autor jeszcze go poprawia