Стихи с табуретки · 2021
Во мне потихоньку умирал маленький ребёнок
Во мне потихоньку умирал ребёнок маленький.
И стал командовать там некий Господин.
Ведёт себя в последнее время гаденько,
И всё чаще я играю сам, один.
Привычки новые и правила свои
Он вводит без конца — мне хватит, я устал.
Старые игры? Ты что, забудь, ни-ни!
И всё реже он один ко мне приходить стал.
Она милая, с ней я не скучаю,
С ней я готов идти за шагом шаг.
Она в нём вулкан разных чувств пробуждает.
Меня ж огнём сжигает ледяной взгляд.
Он вечно хочет от меня, он требует,
Чтоб я скорее поумнел, серьёзным был.
Он объясняет мне, что сила и отвага
Не раз помогут и прикроют тыл.
Порой мне с ним никак не сговориться,
И с той, что с нами живёт, порой беда.
Один играю, пока не начну их умолять,
А в той, что с нами, уже проступает женщина.
Оригинал · PL
We mnie po mału umierało małe dziecko
We mnie po mału umierało małe dziecko.
I jakiś Pan zarządzać zaczął tam.
Ostatnio zachowuje się zbyt kiepsko
I co raz częściej ja się bawię sam.
Przyzwyczajenia i reguły nowe
Wprowadza ciągle, ja już dość ich mam.
Zabawy stare, co ty, nie ma mowy!
I co raz rzadziej on przychodzi sam.
Ona jest miła, z nią ja się nie nudzę
Z nią jestem gotów iść za krokiem krok.
Ona w nim wulkan uczuć różnych budzi.
Mnie pali ogniem lodowaty wzrok.
On wiecznie chce ode mnie i wymaga
Bym zmądrzał szybciej i poważnym był.
Tłumaczy mi że siła i odwaga
Nie raz pomoże i uratuje tył.
Czasami się nie mogę z nim dogadać
I z tą co z nami z nami żyje czasem bieda
Samotnie gram dopóki ich nie zacznę błagać
I w tej co z nami już pojawia się kobieta