Wiersze z taboretu · 2024
Czy ptakiem w niebiosach do ciepłych krajów
Czy to w niebiosach ptakiem do ciepłych krajów.
Czy świecą nad zimną mogiłą.
Czy niemowlęciem przy piersi swojej mamy
W zamieci o świcie, zanim otworzą sklep.
Zanim go otworzą — ile myśli.
Jak dotaszczyć do domu parę toreb.
Jak zrobić tak, żeby chłopczyk się nie zbudził,
Żeby groza pogody nie wystraszyła oczek.
Żeby wiatr hałaśliwy słodkiego smaku
marzeń
Nie zamienił w straszne stwory,
Które wpadną w pośpiechu w świat malucha,
By co dzień straszyć go po troszeczku.
Mamusia cichutko idzie jak nartnik.
Idzie między kałużami, śliskimi jak lustro.
Tak bardzo rada, że maleństwo śpi.
Niech mu się przyśni, że ptakiem leci.
Leci do ciepłych krajów nad swoją wsią.
Tu szkółka, tu kino, i ten sklep.
Migoczą świece nad płaską mogiłką.
A tu i ty idziesz ze mną, moja mamo.
Oryginał · BY
Ці ў нябёсах птушкаю ў вырай
Ці ў нябёсах птушкаю ў вырай.
Ці свечкай над халоднаю магілай.
Ці немаўлем пад грудзьмі сваёй мамы
У завіруху раніцай, пакуль адчыняць краму.
Пакуль яе адчыняць - колькі думак.
Як дацягнуць да хаты пару сумак.
Як так зрабіць, как не прачнуўся хлопчык,
Каб жах надвор’я не спалохаў вочак.
Каб вецер гучны слодкі смак
марэнняў
Не пераўтворыў у страшныя стварэнні,
Якія ўвойдуць у свет малога спёхі,
Каб кожны дзень пужаць яго па-трохі.
Матуля ціхенька ідзе як вадамерка.
Ідзе між лужын, слізкіх, як люстэрка.
Так надта задаволеная, што малое спіць.
Няхай прысніцца як ён птушкаю ляціць.
Ляціць ў вырай над сваёю вёскай
Вось школка, вось кіно, і тая крама.
Міргаюць свечкі над магілкай плоскай.
А вось і ты ідзешь са мною мая мама.