Byłem taki, jak chciałaś, jedyny

Byłem taki, jak chciałaś, jedyny. Ty, moja Pani, a ja twój wiecznie pijany Pan. O tak, i w tym romansie, co się nie zaczął, W tej czarownej błogości i niespełnionym oszustwie — Widziałem cię znów i znów w wypolerowanej szklance. Jak w dzieciństwie szkiełka, patrząc w kalejdoskop. Ty niczym anioł w piórkach, a ja nędzna pluskwa. A te zęby jak kołki — w moją szyję albo w czoło. Dusza jęczała, płakała, jestem przeklęty hrabia Drakula. Giąłem łyżki przed Pytią, prosząc o radę Wyroczni. A ty, rekinie, nie drgnąwszy nawet szczęką, Dążąc, by zabrać wszystko do ostatniej kropli. Ach, te wrzaski, gdy psychika znów nadepnie na grabie. A potem ślina, smarki, myśli — czy ja niewolnik? Jak dżin… ale zamiast trzech życzeń — wieczność… A sprawność dąży do minus nieskończoności. Mój żywioł — ciemność, ty — jasny promyczek światła.. Moja Malwino, ty i tylko ty zwinęłaś ten kluczyk… Jestem wiecznym męczennikiem w cierniowej koronie z kolców. I wielu tam takich? Skomlących, pijanych, pechowych? Gotowych czekać, ile trzeba, za westchnienie wonnych perfum. Gotów na wszystko, nawet na krwawe zabójstwo.. Na najprawdziwsze, nieludzkie świństwo.. Tak, jestem gotów: pętla, sznur, belka, stołeczek… Zasnął tam czy co ten kędzierzawy pseudołucznik? Albo popsuła się optyka — no i trochę spudłował, Mam nadzieję, że to tylko jego niemowlęca psota.. A może zresztą na próżno tak narzekam Jestem zły, wściekły, nie podchodź — przywalę. Ba.. A może jej serce wzięła nie strzała, a kula… A ja w histerii, nieszczęsny, w marynarce, na krześle… Może dostała z pepeszy wszystkie siedemdziesiąt w cel I nie ma nadziei, że ocalały w niej uczucia.. Może ja jeszcze mogę, a ona już nie ma czym.. Nie głową — duszą jej chcę zostać zauważony.. Zdolność kochania całkiem jej teraz zanikła… Zanikło wszystko, w czym nadzieję pokładała każda komórka ciała.. Za egoizm, za staropanieństwo otrzymane medale.. W milczeniu złożę bukiet pod pomnikiem zmysłowego smutku