Kilka stuleci minie i przepadnie

Kilka stuleci minie i przepadnie W Letę, pod gniotącym ciężarem codzienności. Proszony wieczór zastąpi światowy raut. I pralki zamienią na balie. To, co potrzebne, wskoczy wyżej na liście. Ten, kto ważny, nagle dostąpi przebaczenia. Niskie będzie szyć pozew za pozwem. Libertad podarują więźniom. Wieści znad Tamizy, Renu czy Sekwany Nagle zbiegną się na błyszczących okładkach. Ich czytelnicy nie pójdą siedzieć za zdradę, Za idee z ust cudzoziemca. Traktory, jak hołd minionej epoce, Po długich bitwach o plony, Zamiast pięciolatki robiąc pokera, Rozniosą po grodach matki Wołgi Wieści o tym, że świat stał się takim samym Jak przed półtora wiekiem. A Ten, któryś jest w niebie, Przywróci wszystko do porządku od nowa. Koń brnie przez pole o świcie, Obok oracz wciska pług w ziemię. Żonka ściele czarodziejski obrus. Wszyscy przy pracy — natura cicho słucha Kilodżuli, które rodzi mięsień W symbiozie fauny i flory. Świat tworzy niewidzialna korpuskuła, Dopóki ktoś nie zasunie zasłon…