Некалькі стагоддзяў пройдуць і згінуць

Некалькі стагоддзяў пройдуць і згінуць У Лету, пад гняцючай вагою побыту. Званы вечар зменіць свецкі раўт. І пральныя машыны зменяць на начоўкі. Тое, што трэба, стане вышэй у спісе. Той, хто важны, будзе раптам дараваны. Стане нізкім шыць пазоў за пазовам. Лібертад даруюць зняволеным. Весткі з Тэмзы, Рэйна ці Сены Раптам сыдуцца на вокладках глянцу. Іх чытачы не сядуць за здраду, За ідэі з вуснаў іншаземца. Трактары, як даніна былой эпосе, Пасля доўгіх ураджайных бітваў, Замест пяцігодкі зрабіўшы покер, Разнясуць па гарадах маці Волгі Навіны пра тое, што свет такім жа Зрабіўся, як паўтара стагоддзя таму. І той, які ёсць у нябёсах, Да парадку ўсё верне нанова. Конь брыдзе па полі на досвітку, Побач араты ўціскае плуг у зямлю. Жонка сцеле абрус-самабранку. Усе ў працы — прырода ціха слухае Кіладжоўлі, што нараджае мускул Сімбіёзу фаўны і флоры. Свет творыць нябачная карпускула, Пакуль хтосьці не зацягне фіранкі…