Nie spiesz się, by przywyknąć do człowieka

Nie spiesz się, by przywyknąć do człowieka I nie wywracaj się od razu na nice. Wpatrz się w tę mętną rzekę, Bo nagle znajdziesz się za burtą. I na pierwsze wołanie w podskokach Nie biegnij, niech on zrobi krok. Uspokój swego narwańca. Tylko tak przyjdzie zrozumienie. A jeśli poczułeś — to jest to! Nie inaczej, prezent z niebios! Zbuduj most — tylko od razu i solidnie. Żeby wytrzymał każdy ciężar. Żeby chodzić w gości duszami. Jeśli mrok — niech płoną latarnie. Słyszeć rozumem, a nie uszami. Szafę ze szkieletami przed nim otwórz. Niech pozna, zobaczy na własne oczy Wszystko, co w tajemnicy przed cudzym zdaniem. I tę mętną rzekę łzami Oczyści z twoich lęków. Nie spiesz się, by przywyknąć do człowieka. Niebo mamy na wyciągnięcie ręki. Nie spiesz się, starczy wam wieku, By lepiej poznać się nawzajem.