Do babci

Może po prostu wszyscy cię już zmęczyli, jak skrzypiąca huśtawka na podwórku, jak zasypiające oczy, zamiecie na miękkim, lecz samotnym łóżku… Gdyby ktoś zaśpiewał piękną piosenkę przy gitarze albo, w ostateczności, przy ukulele, a potem — ciepła pogawędka, i kawa Pele, którą się piło z mlekiem i cukrem, i półlitrowy kubek — i wszystko, tak naprawdę, przestanie być aż tak ważne. Zasypiam, oddech ledwie słyszalny… Syty i głupi, i na piec, rodzimy i ciepły, jak Jemiela, wgramoliwszy się, utonę we śnie, poplamionym akwarelą… Tak przespałbym zimę, marzec, i ocknąłbym się dopiero w kwietniu, kiedy wiatr już nie kłuje i ptaki wróciły do domu…