
Я нарадзіўся ў Казахскай ССР. У тры гады пераехаў у Беларусь. У нашай сям'і размаўлялі па-беларуску і па-руску. У 21 год пераехаў у Польшчу, у 30 — у В'етнам. Кажуць: колькі моў ты ведаеш — столькі разоў ты чалавек. У мяне іх пакуль чатыры.
Пішу на ўсіх чатырох: на адной больш, на іншай менш. Але піша іх адзін і той жа чалавек. Пакуль думка ўнутры, у яе няма мовы — гэта проста адчуванне жыцця. Мова з'яўляецца, калі думка выходзіць вонкі. Таму я сабраў усё ў адным месцы: каб кожны, каму гэта цікава, зразумеў, пра што гаворка, а той, з кім мы супадаем па мове, чытаў на сваёй. А заадно можна параўнаць, як адна думка гучыць на розных мовах.


На кожнай мове я крыху іншы. Абяры, з кім размаўляць, — астатнія нікуды не дзенуцца.


Трэкі, якіх няма на пляцоўках, — слухаць можна толькі тут.
Рубрыка
Як у дзяцінстве: прыйшлі госці, стань на табурэтку і прачытай вершык. Толькі вершы цяпер мае.
Кожны верш можна прачытаць на сваёй мове, а хутка і паслухаць маім голасам.

Кніга · Dzmitry Akulich
32 раздзелы: эсэ, вершы і дыялогі двух галасоў, мяне маладога і мяне сённяшняга. Пра пошук сябе, сям'ю, адносіны і творчасць.
Чатыры мовы, тры фарматы: EPUB для чыталак і тэлефонаў, FB2, PDF для друку.