Окун чаран (з кхмерскай — дзякуй)

Мой шлях ляжыць да вялікай жалезнай птушкі. Жалезная карэта паступова набірае хуткасць. Хачу з табою развітацца — ды не назаўсёды. Я змясціў у поласць, што ўтварылася, Твае колеры, і смех, і палітру пахаў, Мудрагелістыя формы бягучых хмар. І няхай твая мелодыя чакае на пюпітры, Каб цешыць мноства іншых пачуццяў. І буду ўспамінаць тваю спякоту, як у лазні, І ўздрыгваць сэрцам ад нядаўняга мінулага. А від Та Прома, што дагэтуль быў на малюнку, Я забяру ў багаж — такое пэўна можна. Тыя кадры потым правяраюць службы, Што вядуць кантроль за адведзенай гадзінай. Старайся ўзважваць, ці важныя твае патрэбы, І не адкладвай мар раз за разам. Ляціць жалезнакрылы над палямі, Шум матораў, з дзірачкі прахалода. Кампучыя з вышыні — адзінка з пяццю нулямі, Окун чаран, што сустрэліся калісьці.