Няма мяжы дасканаласці

Няма мяжы дасканаласці… Як і тупасці таксама… Пракачаліся ў акушэрстве, Пасля дасягнуўшы поспеху ў вайне. Няма даравання грэшным — Тут, унізе, усё на словах. Лоб памочым у водах веснавых. Звонку чысты, а ў галовах? Няма ўсмешак, калі балюча За лёс сваіх дзяцей. Тое нельга, і тое не вольна! Думаць? Ты нам тут не смей. Няма стабільнасці, дзе хаос Пажырае ўсё і ўсіх. Псіхіка, лёгка ламаючыся, Цягне, у зямлю забіраючы Разам з целам дух забіты. Усе намаганні на нуль. Дзеці неба, неба — сіта, Гэтакая людская моль. Тых, хто пад, — зжарэ не гледзячы. Хто затрымаўся — штурхае ўніз. Нябёсы людзьмі гадзяць. Што зробіш? Іх капрыз… Няма варожасці між дном і верхам — Толькі боскі закон. Пакуль спім — здымаюць меркі. Як прачнёмся — усё зразумеем.