Ільвы

Майму старэйшаму. Жэнька, дзякуй табе. Позірк згублены аблічча з залюстроўя. Уздых працяглы. Святло з глыбіні. Нешта змянілася, і іншым, падобна, стаў я. І ані трохі не адчуваю віны. Нічога не адчуваю. Нібы абязболіў Перад выдаленнем хірург балючы нерв. Раз… і няма. І апроч моцнай волі На скале адзін рыклівы леў. Тлен глытае, над люстраной роўнядззю Адчуваючы свабоду і спакой. Ён стаіць і, асалоджваючыся ўладай, Павольна хітае галавой. Уладны над сабой і кожным імгненнем, Пульсам, што вібруе ў скронях. Не заўважаны ў плётках і інтрыгах. Мір з іншымі ільвамі трымае на руках. Перастаць і здацца? Можна. Толькі пасля Як рыкаць люта звысоку? Як у вочы глядзець хлопцам побач? Легчы, сказаўшы: трымайце дурня.. Нічога, кладуцца ж іншыя Пад іншых, у надзеі паляжаць. Калі ты леў і мускулы сталёвыя, Можаш далей нават лежачы жаць. Сіла дакладна ёсць. Ды і розуму палата. Зірні ў размазаны раствор са срэбра. Будзе дзень — прыйдзе за ўсё аплата. Калі моцна ашукаюць — пажадай дабра. Дык што, леў, умый твар вадзіцай, Хай стома з брудам — у вадасцёк, Разам з брудам, што, пакінуўшы іншыя твары, Ільвоў такіх жа зменіць на захапленне.