Разбіраючы сябе па кавалачках

Разбіраючы сябе па кавалачках, Кожны крок, што ўвабрала дарога, Зноў і зноў прабягаю па радках, Па запісках ад дзядзечкі Бога. Я пісаў і з упэўненым «Веру» Белы дзень прымаў як ратунак. Але ўсё часцей наўмысна звера… Біў і ў клетцы трымаў з асцярогай. Ён мацнеў, назіраючы з ценю. Не крычаў, не паказваў выгляду. Я чытаў… а ён пасля чытанняў Як дзіця спаў, забыўшы крыўду. Ды і я, змардаваўшыся добра Ад пабояў і ляску металу, Засынаў і праз дрымоту невыразна Маліў, каб клетка прапала. Неяк раніцай, прачнуўшыся ад крыку, (Ён з маёй пашчы ішоў, здаецца.) Але не ў тым галоўная інтрыга: Замкнёны я, а звер — на волі. Так ляжаў, чакаючы адплаты. Але мой вязень, з'явіўшыся на сустрэчу, Схаваўшы кіпцюры ў падраныя лапкі, Агаліў сваю сутнасць чалавечую. І не крануў і пальцам небараку, Памятаючы, як і яму балела. Ён сказаў: «Калі трэба — адсяджу, Але вось гэта ўжо надакучыла. Пасля слоў гэтых нешта пстрыкнула. Ён дадаў: «Так было. Не шкада. Ведаю, браце, табе не хочацца… Але так трэба… і выцягнуў палку. І пакорна падставіўшы скуру, Я зірнуў на яго ўкрадкам… Прачынаюся ў сваім ложку… Небясам усміхаючыся салодка… Разбіраючы сябе па кавалачках, Кожны крок, што ўвабрала дарога, Зноў і зноў прабягаю па радках, Па запісках ад дзядзечкі Бога.