Мае мовы
← Усе вершы

Вершы з табурэткі · Раней

Вы

Убачыўшы Вас, я быццам бы нямы, Унімаю толькі Вашым салодкім гукам. Якім жа пакутам наканавана лёсам З'явіцца без папярэджання, без стуку? Мяне не ведаеце, а зрэшты, Ваш слуга Сябе зразумець не здолеў дагэтуль ні на ёту. Адзіна вось гэту пачуццёвую ноту, Не замачыўшы ў каханні ні разу бота, Гатовы ныраць за ёй хоць з галавой у балота, Хоць у ссылку, у вечныя сібірскія снягі. Ды што там… жыццё аддаць за позірк з памоста эшафота… Магчыма, не багаты, не знакаміты, як гэты хтосьці, Ды Вас і толькі Вас я прыняў глыбей, чым душой… Яшчэ ўчора Сусвет здаваўся мне вялікім. Каўшом для Вас усе зоркі збяру. Зашыю разяўленую Чорную дзірку. Вы маеце рацыю, так, цяпер мне ўсё па сілах. Сцярплю Ваш страх, хай нават Вы плаксівыя, Крыху запальчывыя і сячэце з пляча — Ну што ж, не трэба мне іншага ката. Гатовы падставіць галаву пад Ваш Дамоклаў меч… І толькі слухаць Вашу няўпэўненую мову, І быць яе невычэрпным героем, І кожны пяшчотны позірк хай мне даецца з боем. Вы пераканаецеся — я невымоўна моцны І, несумненна, быў для гэтага народжаны: Вас натхняць сваёй жалезнай воляй І Вашу існасць лячыць ад пакутлівых боляў, І верна ахоўваць Ваш унутраны спакой, Пакуль буду ў сілах і жывы. Мае намеры да крайнасці сур'ёзныя, І, на каленях стоячы, малю слёзна: Дазвольце выканаць усё, што наканавана лёсам… Толькі б ты наважылася быць са мной.
Чарнавы пераклад, аўтар яго яшчэ правіць · напісана па-руску