Мае мовы
← Усе вершы

Вершы з табурэткі · Раней

Чамучкі

Я тое, што адбываецца ў маім свеце, Не тлумачу роўным лікам нікому. Хаджу-блукаю я па сваёй кватэры І, як удод, сабе талдычу: «Чаму?» Ну чаму не любім тых, хто з намі побач, І ўсё кагосьці шукаем недзе там? З уборам Prada ці з моцным задам, А не таго, хто вернасць захаваў марам. Ну чаму ў сябе мы часам не верым, І часцей у тыя моманты, калі трэба б? Ты не тупейшы за персанажа Джыма Кэры, А калі з гэтым не згодны — то, на жаль. Ну чаму мы застаёмся абыякавымі Да чужой бяды, усмешак, думак, патрэб? Для нашых спрытных і пагаслых душ так трэба Пабольш драйву — дапамагаць жа сумна. Ну чаму шум грошай глушыць сэрца ноты, Грукоча начамі, немагчыма адпачыць? Хто там? Сто грамаў поту, але ты Ад спазмаў ванітаў не здольны зноў заснуць. Ну чаму, ну чаму мы чамучкі, Усё шалеем, ды Бог нам не дазваляе? З аўчынку неба — дар для жменькі пакутнікаў, А тых, хто з верай, ён не абдзеліць.
Чарнавы пераклад, аўтар яго яшчэ правіць · напісана па-руску