Вершы з табурэткі · Раней
Чамучкі
Я тое, што адбываецца ў маім свеце,
Не тлумачу роўным лікам нікому.
Хаджу-блукаю я па сваёй кватэры
І, як удод, сабе талдычу: «Чаму?»
Ну чаму не любім тых, хто з намі побач,
І ўсё кагосьці шукаем недзе там?
З уборам Prada ці з моцным задам,
А не таго, хто вернасць захаваў марам.
Ну чаму ў сябе мы часам не верым,
І часцей у тыя моманты, калі трэба б?
Ты не тупейшы за персанажа Джыма Кэры,
А калі з гэтым не згодны — то, на жаль.
Ну чаму мы застаёмся абыякавымі
Да чужой бяды, усмешак, думак, патрэб?
Для нашых спрытных і пагаслых душ так трэба
Пабольш драйву — дапамагаць жа сумна.
Ну чаму шум грошай глушыць сэрца ноты,
Грукоча начамі, немагчыма адпачыць?
Хто там? Сто грамаў поту, але ты
Ад спазмаў ванітаў не здольны зноў заснуць.
Ну чаму, ну чаму мы чамучкі,
Усё шалеем, ды Бог нам не дазваляе?
З аўчынку неба — дар для жменькі пакутнікаў,
А тых, хто з верай, ён не абдзеліць.
Арыгінал · RU
Почемучки
Я то, что происходит в моём мире,
Не объясняю ровным счётом никому.
Хожу-брожу я по своей квартире
И, как удод, себе талдычу: «Почему?»
Ну почему не любим тех, кто с нами рядом,
И всё кого-то ищем где-то там?
С нарядом Prada или с крепким задом,
А не того, кто верность сохранил мечтам.
Ну почему в себя мы иногда не верим,
И чаще в те моменты, когда надо бы?
Ты не тупее персонажа Джима Керри,
И если не согласен с этим, то увы.
Ну почему мы остаёмся равнодушны
К чужой беде, улыбкам, мыслям, нуждам?
Для наших ушлых и потухших душ так нужно
Побольше драйва — помощь это ж скучно.
Ну почему шум денег заглушает сердца ноты,
Стучит ночами, невозможно отдохнуть?
Кто там? Сто граммов пота, но ты
От спазмов рвоты не способен вновь уснуть.
Ну почему, ну почему мы почемучки,
Всё бесимся, но Бог нам не велит?
С овчинку небо — дар для мучеников кучки,
А тех, кто с верой, он не обделит.