Пейзаж, сілуэты, сляза, падбародак

Пейзаж, сілуэты, сляза, падбародак, Закапаны ў запясці. Нямая вітрына. Шклянка, пара кропель і звон патэльняў. Стомленым розумам учапіўся ў карціну. Яна прыцягнула рэшткі таго, што Секунду таму затанула ў шклянцы. Баліць у жываце. Чакае эфекту ад но-шпы. І правую шчыльна сціскае ў кішэні. Лічыць, што ўсё страціў беззваротна. Пайшла, не вернецца. Здавалася — навечна. Расплата прыйшла, ды ў памеры трохразовым. Не ведаў, што вінаватая сляпая бестурботнасць. Навошта гэтыя скетчы рыфмаваных радочкаў, Навошта ўсё валіць на хваравітасць ныркаў, А зрэшты, як хоча, пакуль не сточыць усё сэрца ў куфар і павесіць замочак. Разнузданы почырк пэцкае лісточак, Той, літарамі шчэрачыся, зларадна рагоча. Ціхенька мармыча з нерваў клубочак Без паўз-коскаў, выклічнікаў і кропак Ужо надта клякоча