Вершы з табурэткі · 2024
Пакладзіце мяне на неба
Пакладзіце мяне на неба,
Як у гамак, з паветранай ваты.
Як дзіця, я шчыра і сляпа
Размалёўваць пачну захады.
Пакажыце мне бурныя хвалі,
Хай узлятаюць, каб шыю ламіла.
Хай вятры зайграюць на валторнах
З нястрымнай і д'ябальскай сілай.
Правядзіце мяне па палатах,
Каб убачыць мог жыцці вялікіх.
Спакушаныя славай і златам,
Правяць балам натоўпу шматаблічнага.
Пасадзіце мяне каля краю,
Каля прорвы, каб, нібы птушка,
Крылы ў бакі раскрываючы,
Уніз з плынню паветра спусціцца.
Падвядзіце мяне да пекла,
Каб дадолу пакланіцца прапашчым.
Я ўпэўнены — Бог прысутны ў ім,
Усё даруе ўсім, хто прыходзіць.
Пакажыце сады, хоць бы ў шчылінку,
Хоць тое дрэва, што плод упусціла.
Я вярнуся і тады без упынку
Буду расказваць — так, маўляў, і было!
Асушыце, але так, каб ні кроплі,
Каб ні крошкі, без розных хваробаў.
Каб запіс у медкартцы: «Наўрад ці…
Дзве? Не факт. Гэтую — дакладна пратопае з песняй»
Арыгінал · RU
Положите меня на небо
Положите меня на небо
Как в гамак, из воздушной ваты.
Как ребёнок, я, искренне, слепо
Разукрашивать стану закаты.
Покажите мне буйные волны
Пусть взмывают, чтоб шею ломило.
Пусть ветра заиграют в волторны
С неуёмной и дьявольской силой.
Проведите меня по палатам,
Чтоб увидеть мог жизни великих.
Соблазнённые славой и златом,
Правят балом толпы многоликой.
Усадите меня возле края,
Возле пропасти, чтобы как птица,
Крылья в стороны расправляя,
Вниз с потоком воздушным спустится.
Подведите меня к преисподней,
Чтобы в пол поклониться пропащим.
Я уверен - присутствует Бог в ней.
Всё прощающий всем приходящим.
Покажите сады, хоть бы в щёлку,
Хоть то древо, что плод уронило.
Я вернусь и тогда без умолку
Буду сказывать - так мол и было!
Осушите, но так, чтоб ни капли,
Чтоб ни крошки, без разных болезней.
Чтобы запись в мед карточке «Вряд ли…
Две? Не факт. Эту - точно протопает с песней»