Я задаю пытанні, а ў адказ толькі ціш

Я задаю пытанні, а ў адказ толькі ціш. Але нічога, так, можа, нават і надзейней, Бо разабраць сігнал касмічны, неверагодна складаны, Акрамя мяне ніхто не ў сілах. Нават калі спіш. І ўмяшання звонку я зусім не баюся. Так, часам стукае ў поўныя грудзі Ларэц, памерам з маленькую шкатулку, Дзе Bloody Mary блукае ў кожным завулку І абцасамі ля аорт сцірае заводскія ўтулкі. Аскепкі думак не змяшчаюцца на паліцы. Усё не змоўкнуць, выюць, быццам ноччу ваўкі. Як добра, што ўсталявана надзейная абарона. Як BIOS у мацярынскае цела ўшыта. Але пры жаданні можна змяніць налады — Да нулёў і адзінак упырснуць двойкі, тройкі. Пры даданні любых выпадковых лічбаў Нават Энігме не прачытаць ваш складаны асабісты шыфр. Амаль ніхто — ну ёсць адзін там, чуў. Ён піша так, што напрач зносіць дах. Так шмат тых, хто славіць яго геній, Але і сярод чалабітных спеваў Ходзіць думка — яго не існуе зусім. І што хутчэй прапанова грунтуецца на попыце. Ёсць яшчэ тыя, каму сама наяўнасць доказу Важней, чым тое, чаму вучылі святыя абліччы. Але кожнаму сваё — вось толькі наадварот не працуе. Дык, можа, тое маё і не павінна быць усім зразумелым. Жахлівыя наступствы для слабога розуму. Ад перадозу мудрасці міжволі трэсне будка. Неверагодна жудасна, як сеанс у экзарцыста. Як злы жарт гора-гумарыста. І мяжа нябачная, як тонкі пласт батысту, Але адчувальная, як удар нагой каратыста. І шкада, што з чыстага ліста пачаць няма шанцаў, Ужо прасцей у мужыкоў назад перарабіць трансаў. Яны, яна і ён — вось Тройцы замена? Ужо ўзняла дубіну панура Мельпамена. Цяпер яе твар увабраў горыч маскі. Хлопцы зноў у бой, ілбы пад каскі. На шыю крыжык, а ў нагрудны абразок. Старая, сустрэўшы, пройдзе, ну хоць разок. Можа, і на другім спатканні прапусціць… Як стукне сотка — буду ўспамінаць без суму, але з дзікім жахам ад сцэн крывавай бойні. Вы ўшчыкніце, браткі, мозг, прашу, не помні. Страх сівізной каранямі да звілін. За што? За кінутую жменю рублёў і грыўняў? Наіўна верыць род людскі, што так усемагутны. То не мішэні ў ціры — то жывыя душы. Ідзіце ў залы і тачыце кулакі аб грушы. Хук з правай дакладна лепш, чым укус драбнакаліберкі. У хаце з сынам, дачкой, пад Сцяпашку, пад калыханку ў дрымоту, не пад крыкі мату. Зямля вам пухам, памятаем вас, хлопцы… Я задаю пытанні — а ў адказ толькі цішыня… Ува мне ідзе халодная вайна.