Мае мовы
← Усе вершы

Вершы з табурэткі · 2025

Бачыў

Бачыў ступу, Ды не Бабы-Ягі. З'еў супу, Дзе толькі крабы. Чытаў мантру — Харэ Крышна. Сцягнуў фанту З-пад носа ў Вішну. Ачышчалася карма — Тая, што пасеяў. У балійскім храме, У халодным басейне. Убачыў вытокі Рэк Непала. Нараджаліся радкі, Говінда Гопала. Пакратаў Буду Родам з Шамбалы. Знайшоў Гаруду У лабірынтах мандалы. Раскручваў мані Пад Аннапурнай. Серу вулкана Нюхаў, шалёны. Ішоў у гразь па калена На рысавым полі. Трох анёлаў палону Паддаўся. Я хворы. Памчаў у Гімалаі, З непальскай — «горы». Тут сонца, палаючы, Гразь гоніць праз поры. Вымочваў сцёгны У прахалодных патоках. І вузкія крэслы Лаяў у самалётах. Падаў на дно На паветраным запасе. У начное акно Любаваўся ў сліпбасе. Крычаў мот хай ба, Калі в'еты п'юць піва. З усмешкай — суксама, Мевалі — гулліва. Удзельнічаў у торгу За кожную дробязь. На трупы, як у моргу, на палаючы светач У Пашупацінатху Глядзеў, прымаючы. Аранжавых садху — Святыя? Не ведаю. Навошта святлафоры? І так ехаць можна. Мабільныя злодзеі — На пляжы асцярожна. Маналі, лінгамы, Дал бат і В'етконгі, Фо бо, Харэ Рама, Кампучыя і Хмонгі. Пытанняў так шмат. Заблытаўся ў верах. На вузкіх дарогах І розных прыкладах. Я зразумеў, што тут Трохі сцёртыя межы. Іх дзікая сумесь Пахошчамі клубіцца. Іх дзіўны ўклад Не зразумець еўрапейцу. На Азію позірк Лепш кідаць ад сэрца.
Чарнавы пераклад, аўтар яго яшчэ правіць · напісана па-руску