Вершы з табурэткі · 2025
Яны і ты
Калі сказалі — як ты мог
пакрыўдзіць гэтых недатрог?
Забраўшы іх мірнае гультайства,
і лень выставіў за парог.
Калі сказалі — ты кат,
і добрых людзей не дуры:
ад слоў, заблытаных, як зелле,
мазгі бягуць кудысьці ўскач.
Сказалі — занадта ўжо просты —
не падымайся ў поўны рост.
Дазволь крыху весялосці,
але не кідай без варты пост.
Калі сказалі — косць у горле,
не тлумач, і не думай, кінь.
Хай схаваная твая келля,
і дзверы забітыя на цвік.
Калісьці скажуць — ён жа меў рацыю,
не прадаў свой упарты нораў.
Пачнуць прасіцца на пахмелле —
ляжы спакойна, як удаў.
Калі стомяцца гаварыць
і зусім згубяць нітку,
ты высунь нос з падзямелля —
і далей спакойна жыві.
Арыгінал · RU
Они и ты
Когда сказали — как ты мог
обидеть этих недотрог?
Забрав их мирное безделье
и лень поставил за порог.
Когда сказали — ты палач,
и добрый люд-то не дурачь:
от слов, запутанных, как зелье,
мозги бегут куда-то вскачь.
Сказали — чересчур уж прост —
не поднимайся в полный рост.
Позволь немножечко веселья,
но не бросай без стражи пост.
Когда сказали — в горле кость,
не объясняй, не вздумай, брось.
Пускай сокрыта твоя келья,
и двери заперты на гвоздь.
Когда-то скажут — он ведь прав,
не продал свой упёртый нрав.
Начнут проситься на похмелье —
лежи спокойно, как удав.
Когда устанут говорить
и вовсе потеряют нить,
ты высунь нос из подземелья —
и продолжай спокойно жить.