Мае мовы
← Усе вершы

Вершы з табурэткі · 2025

Аблокі

Абвалакваючы думкі, Аблокі ківаюць, іскры Сонца шле па-над вачніцамі. Думкі зноў упалі ніц. Няма іх, нібы ўсё пагасла, Растапіла, як масла. Мозг спакойна з трона злез. Ён добры, але лепш без. Галава нічыя. Мабыць, Так даўно хацелася паасобку. Мароз — пабеглі гусі, Эх, цудоўна, памалюся. Грудзьмі мерна рытм джаза. Пачуцці ператвараючы ў фразы, Трошкі бясслоўнасці. Адпраўляю радасць у шлях. Да далёкіх берагоў, У вокны сонных церамоў. Хай ціхенька ляжа побач, Забярэ дзённага яду, Што за дзень назбірацца мог. Як усё сцягне — наўцёк, Стрымгалоў, назад, Зноў туды, дзе так прыемна. Няма інтэрпрэтацый, злосці. І ніхто не мые костак… Вяртаецца ў каналы… Чую — сэрца болей стала. Больш крыві, больш сіл. Я ўвогуле не прасіў… Не было «а раптам, а калі». Усё вярнулася ў выглядзе песні. Загучала ва ўнісон. Чую ціха, як праз сон, Думкі просяцца назад, Добра адпачыўшы ад цяжару. Па праводцы зноў пад купал Ажыўляць хутчэй трупа. Узбуджаць нанова нервы. Спаборнічаюць — хто першы? Вось хваля пайшла па целе, У сэрца зноў штурхаючы смела Сумесь, гарачую, як кроў. Унутр просіцца любоў.
Чарнавы пераклад, аўтар яго яшчэ правіць · напісана па-руску