Вершы з табурэткі · 2025
Аблокі
Абвалакваючы думкі,
Аблокі ківаюць, іскры
Сонца шле па-над вачніцамі.
Думкі зноў упалі ніц.
Няма іх, нібы ўсё пагасла,
Растапіла, як масла.
Мозг спакойна з трона злез.
Ён добры, але лепш без.
Галава нічыя. Мабыць,
Так даўно хацелася паасобку.
Мароз — пабеглі гусі,
Эх, цудоўна, памалюся.
Грудзьмі мерна рытм джаза.
Пачуцці ператвараючы ў фразы,
Трошкі бясслоўнасці.
Адпраўляю радасць у шлях.
Да далёкіх берагоў,
У вокны сонных церамоў.
Хай ціхенька ляжа побач,
Забярэ дзённага яду,
Што за дзень назбірацца мог.
Як усё сцягне — наўцёк,
Стрымгалоў, назад,
Зноў туды, дзе так прыемна.
Няма інтэрпрэтацый, злосці.
І ніхто не мые костак…
Вяртаецца ў каналы…
Чую — сэрца болей стала.
Больш крыві, больш сіл.
Я ўвогуле не прасіў…
Не было «а раптам, а калі».
Усё вярнулася ў выглядзе песні.
Загучала ва ўнісон.
Чую ціха, як праз сон,
Думкі просяцца назад,
Добра адпачыўшы ад цяжару.
Па праводцы зноў пад купал
Ажыўляць хутчэй трупа.
Узбуджаць нанова нервы.
Спаборнічаюць — хто першы?
Вось хваля пайшла па целе,
У сэрца зноў штурхаючы смела
Сумесь, гарачую, як кроў.
Унутр просіцца любоў.
Арыгінал · RU
Облака
Обволакивая мысли,
Облака кивают, искры
Солнце шлёт поверх глазниц.
Думки снова пали ниц.
Нет их, будто всё погасло,
Растопило, словно масло.
Мозг спокойно с трона слез.
Он хорош, но лучше без.
Голова ничья. Небось
Так давно хотелось врозь.
Морозь, побежали гуси,
Эх, прекрасно, помолюся.
Грудью мерно ритм джаза.
Чувства превращая в фразы,
Бессловесности чуть-чуть.
Отправляю радость в путь.
До далёких берегов,
В окна спящих теремов.
Пусть тихонько ляжет рядом,
Заберёт дневного яда,
Что за день скопиться мог.
Как всё стащит - наутёк,
Голову сломя, обратно,
Вновь туда, где так приятно.
Нет интерпретаций, злости.
И никто не моет кости…
Возвращается в каналы…
Чую - сердца больше стало.
Больше крови, больше сил.
Я вообще-то не просил…
Не было «а вдруг, а если».
Всё вернулось в виде песни.
Зазвучало в унисон.
Слышу тихо, как сквозь сон,
Мысли просятся обратно,
Отдохнув от груза знатно.
По проводке вновь под купол
Оживлять скорее трупа.
Возбуждать по новой нервы.
Соревнуются - кто первый?
Вот волна пошла по телу,
В сердце вновь толкая смело
Смесь, горячую, как кровь.
Внутрь просится любовь.