У гэтай пяшчоце мы нібы паэты

У гэтай пяшчоце мы нібы паэты.... Вонкавасці якасці намі апеты. Аскеты, ды наадварот. Ад камфорту Здаецца ў паўсотні, стаміўшыся, аорта. Беражліва ў лёгкія дым папяросы І далей па крыві яго гоніць помпа. Захапленне арганізма ў атручаным спазме, Кавалак асалоды ў чыстым маразме, Аргазме хвілінным ад некалькіх зацяжак. Як біч пакаленняў Хрыстовай эпохі. Стаячая кома, і кісларод па трубцы… Мадам, вы ўдыхаеце яд, між іншым. А Вы, малады чалавек, ці не хворыя У дыме са смалы працягваць размовы? У рухавік падліваеш дрыжачай рукой каву — Такі праклён гетэратрофа: Уводзіць у арганізм усё, што скажуць прыдуркі. У пясочніцу зверху кідаючы недакуркі. Не могуць зразумець, як развіццё дачкі Злёгку тармозіць недастатковасць нырак. Сын з целам не сябруе ад пятак да клубоў І глядзіць на свет з інваліднага крэсла. А часта бывае, што замест дзіцяці Толькі труначка, і да месца пятляе жвір… Давай, працягвай пазбаўляцца ад стрэсу. Цягні кісларод з тытунёвага прэсу. Часам глытай хоць крыху алкаголю. Даводзь усім, што напампаваная воля Паходамі ў клубы і беганнем за спадніцамі. Дарогі вядуць да зноў страчаных сутак. І ў гэтай дурасці мы нібы паэты… І ў гэтай тупасці мы шукаем адказы…