Турма

Такой вялікай была ўва мне крыўда, Што нават і не адразу разгледзеў. Я папрасіў свайго ўнутранага гіда Звадзіць туды, дзе правіць беспрадзел. Турму збудаваў — ну проста любаванне. Я ў ёй далей схаваў усё ад вачэй. Трывогі, страхі, гнеў і шкадаванні Пасаджаны пад замок у асабісты Алькатрас. Ды ці вязні яны? Адказ няясны… Там на ноч часам не замыкаюць дзверы. Тады ўвесь наступны дзень жудасны, І замест чалавека — дзікі звер. Паляўнічага на дапамогу клікаць не трэба, І лепей закапаць сякеру вайны. Сябе сабой самім забіваць — нам не навіна. І прысуд смешны — вінаваты без віны. Дык прасцей з роляй канваіра, І страхі больш у страху не трымай. Шапні на вушка ім: «Сябры, ідзіце з мірам». Зразумееш потым — усё гэта міражы.