Снежань

Снежань ціха грузам лёг на плечы, Страсянуўшы з нябёс бліскучы пылок. Усё часцей увечары я запальваю свечы, Сяджу і доўга думаю, нібы які мудрэц. «Ты не адзін, нас шмат», — цішыня шаптала, А агеньчык падтакваў, растапляючы воск. Той мудрасцю, што ўсё вялікае — ў малым, Сагрэць бы сэрца, а не толькі мозг. Празрысты шчыт трымаў атакі ветру, Не прапускаючы ў дом нябачнага ворага. І снег з дажджом у зямлі ўразаліся нетры, Як разбівае гразь падэшва бота. Халодная падлога вярнула мяне ў рэальнасць. Святло струменьчыкам тонкім сачылася ў цемру. Ну як жа адшукаць хоць кроплю жадання? О свеце, як вярнуць былую радасць тую? Трэск бурбалак вады ў пасудзіне з носікам Увагу прыцягнуў, надакучлівы свісток. І ліхтары ў акно паглядалі скоса: «Табе б не кавы, а кахання глыток!» Шчаслівы той, хто жыве жыццём у моманце І не імкнецца нікога пераконваць. Бясцэнны кожны кадр у кінастужцы. Мар і твары — не варта вечна чакаць.