Ты ўспамінай хоць калі-нікалі

Ты ўспамінай хоць калі-нікалі Постаць хударлявую і голас І тонкі светлы ломкі волас… Як з неба падала вада… Вялікімі кроплямі на твары І сіняя птушка ўдачы махнуўшы хвастом адляцела на поўдзень далей ад халодных зімовых завей. Ты ўспамінай хоць калі-нікалі світання імглу паўнямую І тое, як я цябе цалую… у квача гуляем, хто куды.. Бяжым, але ўжо ніхто не даганяе, ніхто не брэша, нават не кусае… Дні чарадой, заблытаныя думкі, Нічога няма, ад іх — пустыя лічбы. Ты ўспамінай хоць калі-нікалі Вясёлы смех, нямыя фразы. Мары, жаданні — усё і адразу. У акне іншыя гарады… І нешта, на жаль, не збылося.. Ты памятай, каб не забылося. Дыхай сёння, тут, цяпер, заўсёды… Ты ўспамінай мяне хоць калі-нікалі.