Ну вось, бадай, Ён прачнуўся

Ну вось, бадай, Ён прачнуўся. Той звер, што гоніць і бяжыць. Ён раніцай мною абярнуўся. А той, хто мною быў, — ляжыць Яму цяпер нецікава Куды спяшаўся гэты гарнітур Але я, сябры, скажу Вам шчыра Гарнітур не вясёлы, ён пануры Не, не працёрся ён да дзірак І няма «ўваходных» і «выхадных» Ён проста, браты, сціснуты Светам Тых, што звонку, тых, жывых Зашытыя некалькі надрэзаў А ўвогуле цэлы, бо тканіна моцная Не задурманены ён, ён цвярозы Ён бачыць хвалі звысоку А звер, у якога я ўскочыў Імкнецца ў пекла, проста ў бой Не вычварна, а самабытна Як жыць, дыхаць, само сабой Перамога, так, ён да яе імкнецца Але толькі перамога над сабой Ён пераможа і здзівіцца Усё, жыццё прайшло. Было гульнёй.