Не Магамаеў, і, на жаль

Не Магамаеў, і, на жаль.. Фальшыўлю часам дзе-нідзе. Праз вушы ў нетры галавы Уваходжу, жанглюючы словамі. Сярод руін і дрыгвы Пер Гюнт у пячоры горных тролей. Як непрыкметны асасін Не з ядам, а з магутнай воляй. У табе я выклічу экстаз — Ты сам не ведаў, што здольны. Як быццам ножкай першы раз Ва ўтульным мамчыным улонні. Забарабаніш, але не ў такт яе, а ўласнага мікрацела. І ўсвядоміўшы гэты важны факт — Наперад, з усмешкай, стойка, смела. На гэтым шляху не згубі Успамінаў сапраўдных