Я бачыў прыгожыя кватэры

Я бачыў прыгожыя кватэры. І ручнікі слонікамі, і прыбіральні з падсветкай. Я бачыў ложкі памерам з вялікі траходром. Куча выключальнікаў — але няма таго, які ператварыў бы ўсё гэта ў дом. Я бачыў натоўпы розных людзей. Вар'ятаў, бедных і блядзей, што сядзяць у іх на шыі. Я чуў ад іх парад і загадаў мноства. Але заўсёды прасіў дапамогі ў таго, хто стварыў гэтыя нікчэмнасці. Я чуў прыроду. Глынаў яе гукі. Я моўчкі дапускаў, як яе гвалцяць усялякія сукі. Ды што там, часам нават глядзеў гэтую порнуху Яна прыгожая дама — а яе бязлітасна ператвараюць у старую. Я чуў стогны жывых, але мёртвых, што моляць аб дапамозе. Стараўся не акунацца ў іх свет, вечна тонучы. Ім бы толькі хлеба надзённага ды розных відовішчаў. З прамавугольніка чорнага разрэкламаваныя стрэльбішчы. Я чытаў радкі майстра і спробы пісца. Як можна заставацца нармальным вакол гэтага піздзецу? Я кідаў з усімі ў яму карычневую муку. Я чытаў у вачах плачучых — вось жа пашанцавала дурню. Мы вуснамі месцамі, вульгаршчыну вывяргаючы, Пражывём неяк там, астатняе — не наш клопат… Ты прабач нас, планета мая дарагая, За таго, хто жыве ў нас, безадказнага ідыёта.