Вершы з табурэткі · Раней
Там, за аблокамі
Мы сустрэліся ўнутры мяне.
Я так марыў цябе ўбачыць.
Нам не хапала таго дня,
Каб мы маглі не ненавідзець.
Маглі хадзіць па аблоках,
Без перапынку цалавацца,
І волю даць сваім рукам,
Палётам страсці асалоджвацца.
Вочы ў вочы: «Я ўся твая».
«І я ўвесь твой», — шапталі вусны.
Дык чаму ж часам ты і я
Адно да аднаго бываем грубыя?
Давай забудзем усё і зноў
Задыхаем грудзьмі з новай сілай.
Злучыла нас любоў —
Яна ж і благаславіла.
Ды што ж рабіць і як мне быць?
Унутры мяне ўсё так цудоўна!
Як казку ў яву ператварыць
І размаляваць яе фарбай яркай?
Бачанне — ява, ні даць ні ўзяць.
Я быццам на парозе раю…
Ды сну канец — пара ўставаць.
Расплюшчыў вочы — а там другая…
Маеш шанец, каб жыццё тваё
Не стала расчараваннем.
Павер у мару і ў сябе —
З лішкам аддзячыцца за старанні.
О людзі, не ламайце тое,
Што ў небе змацавана не вамі.
Пакіньце зло, даруйце ўсё —
Нас сустрэнуць усіх за аблокамі.
Арыгінал · RU
Там, за облаками
Мы встретились внутри меня.
Я так мечтал тебя увидеть.
Нам не хватало того дня,
Чтоб мы могли не ненавидеть.
Могли ходить по облакам,
Без остановки целоваться,
И волю дать своим рукам,
Полётом страсти наслаждаться.
Глаза в глаза: «Я вся твоя».
«И я весь твой», — шептали губы.
Так почему же иногда
Друг к другу мы бываем грубы?
Давай забудем всё и вновь
Задышим грудью с новой силой.
Соединила нас любовь —
Она же и благословила.
Но что же делать и как быть?
Внутри меня всё так прекрасно!
Как сказку в жизнь мне превратить
И разукрасить яркой краской?
Виденье — явь, ни дать ни взять.
Я будто на пороге рая…
Но сну конец — пора вставать.
Глаза открыл — а там другая…
Имеешь шанс, чтоб жизнь твоя
Не стала разочарованием.
Поверь в мечту и верь в себя —
С лихвой воздастся за старания.
О люди, не ломайте то,
Что в небе скреплено не вами.
Оставьте зло, простите всё —
Нас встретят всех за облаками.