Мае мовы
← Усе вершы

Вершы з табурэткі · Раней

Там, за аблокамі

Мы сустрэліся ўнутры мяне. Я так марыў цябе ўбачыць. Нам не хапала таго дня, Каб мы маглі не ненавідзець. Маглі хадзіць па аблоках, Без перапынку цалавацца, І волю даць сваім рукам, Палётам страсці асалоджвацца. Вочы ў вочы: «Я ўся твая». «І я ўвесь твой», — шапталі вусны. Дык чаму ж часам ты і я Адно да аднаго бываем грубыя? Давай забудзем усё і зноў Задыхаем грудзьмі з новай сілай. Злучыла нас любоў — Яна ж і благаславіла. Ды што ж рабіць і як мне быць? Унутры мяне ўсё так цудоўна! Як казку ў яву ператварыць І размаляваць яе фарбай яркай? Бачанне — ява, ні даць ні ўзяць. Я быццам на парозе раю… Ды сну канец — пара ўставаць. Расплюшчыў вочы — а там другая… Маеш шанец, каб жыццё тваё Не стала расчараваннем. Павер у мару і ў сябе — З лішкам аддзячыцца за старанні. О людзі, не ламайце тое, Што ў небе змацавана не вамі. Пакіньце зло, даруйце ўсё — Нас сустрэнуць усіх за аблокамі.
Чарнавы пераклад, аўтар яго яшчэ правіць · напісана па-руску