Стану жыць

Стану жыць, бо дагэтуль было неяк не вельмі. Столькі было ўсяго, што загаіцца не паспела зусім. Пачуцці — пластырам, псіхіка змотана скотчам. Нібы Валан-дэ-Морт з душою, расшчэпленай на сем. Нікога не забіў, ну прынамсі рукамі. І не аддаў анафеме, адданасць шаную заўжды. Гарадзіў частакол, каб менш бываць з дурнямі. Але не ўсякую лухту, каб выманьваць шчырае «так». Выбіраў аўтастрады, што абяцалі шмат грошай. Разам з кучай такіх жа з хуткасцю метра за дзень Памятаю, большы быў толк пасля некалькіх партый у прысценак. Выбраў вузкія сцежкі для пошуку светлых ідэй. Верным быў. Верны ёсць. Верным буду. Але не толькі жонцы, а традыцыям даўніх часоў. Не раздам усё дабро беднякам. Я не сын Робін Гуда. Але дабром дапамагу ў гонар уладальніка вялікіх імёнаў. Я як Ён. Але ствараю ў галаве і ў пасцелі. Ён ува мне быў заўжды. Я нядаўна пачуў Яго. Аказалася, Ён ёсць у мільярдах такіх жа вырабаў. Падзелены на ўсіх папалам, не забыўшы нікога. Стану жыць, бо дагэтуль было неяк не вельмі. Было шмат усяго, добра, што дасюль жывы. Буду дзякаваць. Час, адмераны мне, кароткі. Пакуль той, хто ўнутры, мне не скажа — пара нам дадому.