Разрэджанае паветра

Люстэрка даруе тое, чаго не даруе памяць. Яно як старая сетка, што злавіла забытыя думкі. Вісіць на гарышчы розуму, усё яшчэ сочачыся цішынёй. Зноў і зноў, кропля за кропляй, яны складаюцца ў ідэальны крышталік вока. І праз іх цяперашняе заломваецца — заплямленае цішынёй, праз якую праходзіць. Адлюстроўвае адценні, што прыходзяць, каб стаць проста праўдай. І ў гэтай праўдзе — твар, напалову твой, напалову нічый, — глядзіць у адказ. Ён спрабуе знайсці пустэчу, што магла б запоўніць нястачу. Але пустэча не мае формы — толькі водгулле, апранутае ў адказы. З мінулага, што жыве за сценамі і змагаецца з пачварамі. Адны носяць твой голас, іншыя — твой страх, — ніводны не вымаўляе ўслых тваё сапраўднае імя. Дзесьці толькі шум, а тут унутры — нічога, і вецер толькі што здзьмуў яшчэ адну хмару.