Прарываюцца ў мой розум

Прарываюцца ў мой розум. Разрываюцца мазгі. Думкі быццам усе і адразу, У іх ані прасвету, ні згі. Няма прасторы для іголкі. Як кітайская сцяна. Чакаю, пакуль яны змоўкнуць. Каб настала цішыня. Услед за ёю — абыякавасць. Хай за скурай выбухі бомбаў. Няма мяне. Цяпер — безасобнасць. Асоба — гэта духу тромб. Трымае моцна, так, як можа. Як калодка тармазоў. Як нацягнутыя лейцы. За звіліны мазгоў. Покліч настойлівы з нетраў. Гукам, пахам лясоў. Звер крадзецца. Метр, метр.. Пашча зачынена на засаўку. Цягне мерна паветра носам. Чакае адчайна кідка. Без сумненняў, без пытанняў. Роўным пульсам на скронях. Звер заснуў, забыўшы пра бітву. Месца заняла душа. Лес напоўніла малітва, Выліваючыся паволі. Пасля гэтай дзікай калатнечы Думкі паляцелі прэч. І спакойна, без асцярогі Я сустракаю гэтую ноч.