Пераязджай, толькі адразу ў сэрца маё

Пераязджай, толькі адразу ў сэрца маё Я куплю нам вялікі ложак І чыстую, нявыкарыстаную бялізну. Пачакай, прадаўшчыца… вось бл…, пераблытала і дала не тое, ё-маё Ну, не плач, гэта не знак і не благая прыкмета Гэта так, лухта, ты не плач, перачакаем, гэта толькі да лета… Піп, піп, зноў гудкі без адказу. Перагарэлыя нервы, як расплаўленыя правады Як ты там? А дакладней — куды і калі? Не да мяне.. ні за што.. вось табе і маеш.. Ведаеш, мне снілася вясельная фата І нявеста там ты, толькі я тамада Кажу без упынку і, як відаць, без толку.. Што? Не чуваць, выразней.. ах, ну як жа, ты рада… Што ж, значыць, мусіць, так мне і трэба Я і так ужо ўсю зіму правёў ля ўваходу ў Пекла.. Усё абдумваў імя для нашага агульнага дзіцяці.. Першы хлопчык — Максім, дачка — хай будзе Кацяй. Хай ён будзе крыху плаксівы, а яна будзе зваць яго брацік. Будуць разам гуляць, Кацька — у ляльку, а Макс — у алавянага салдаціка Добра, што я, бачу, што залішняе.. Ты б бачыла сукенку, у сне, белую як снег, пышную. Твая мама, мая, без змяіных з'едлівых позіркаў Тут да лета рукой падаць, а я зноў баюся снегападаў..