Мае мовы
← Усе вершы

Вершы з табурэткі · 2024

Цудоўны пейзаж марскі

Цудоўны пейзаж марскі Прымусіць забыцца на міг. Ад усёй мітусні гарадской Ныраеш у пясчаны тупік. Упёршыся ў блакітную гладзь, Прыліпнеш скурай да пяску. І ўнутраная ласка Развее журбу і тугу. Узрадуецца акіян, Убачыўшы на беразе мой дух. Любоўю сардэчную кішэню Напоўніць, каб не была сухой. Каб білася роўна і ў такт І пачуццям свабоду дала. А гэты спантанны антракт Развее душэўны скандал. Убачыць стыхія тады Найпрыгажэйшае з цудаў. Хто быў, ёсць і будзе заўжды — Цудоўнае дзіця нябёсаў. Паслухмяны і пяшчотны сын Таго, хто і ёсць Любоў. Хто верыць, што ён не адзін, Пакуль пульсуе кроў. Стомленыя ногі вада амые, як быццам бацька, што сочыць усюды й заўжды, каб чысценькі жыў хлапчук.
Чарнавы пераклад, аўтар яго яшчэ правіць · напісана па-руску