Скончыўся апошні тэрмін цярпення

Скончыўся апошні тэрмін цярпення — вам стаў нямілы Мой Бог. Не буду я прасіць прабачэння, не буду абіваць парог. Не верыць мне словам? Парадам? Дык для чаго ж тады мне жыць? Жыць па шэкспіраўскіх санетах? Хлуснёй і ліслівасцю даражыць? Ці спаліць дашчэнту ўспаміны хвілін, пражытых у захапленні. Застыць у імгненні чакання — Бо тыя, хто кахае, — тыя зразумеюць. Усё жыццё — гульня, а людзі ў ёй акцёры, і кожны выконвае сваю ролю. Не трэба будаваць тут Садома і Гаморы! Пакіньце мне маю ж уласную боль! Вам непрыемны будзе смак яе і пах, яна на выгляд не такая ўжо прыгожая. Трымаць спрабуеце ў сваіх смярдзючых лапах — «Пакіньце мне яе, яна ж мая!!!» І мне не трэба вашых апраўданняў, і пытацца не трэба: «Як справы?» Фальшывых не хачу воплескаў — абдымкі СЯБРА ў пошуках ВОРАГА! Навошта ж у душу лезці з нямытымі нагамі? Навошта са мною мой жа крыж несці?!? Толькі сэрца супакойце вы словамі: «Не трэба смеху, дружа, ты толькі не сумуй»