Забароны душаць дух свабоды

Забароны душаць дух свабоды, А ўсёдазвол вядзе ў турму. У мазгі ўжыўляюць электроды. Свет ператварыўся ў кутэрму. Не засталося месца болей, Дзе сапіенса няма слядоў. Ён усюды ходзіць, як карова, І гадзіць так, што будзь здароў. З усмешкай цягнецца да прыроды. Крычыць: «Я таксама яе частка!». Нібы ў асабістым агародзе, Усё глядзіць, што б яшчэ ўкрасці. І без развагаў — усіх на мяса, Звяроў, расліны і птушак. Крык немаўлят — табула раса, Гадуем бязлітасных забойцаў. Адных нараджаем у страшных муках. Наўзамен — хаваем маладых. Труба самотна тоне ў гуках. За аднаго бяруць траіх. Такі ўжо сёння курс на рынку. І плацяць — значыць, попыт вялік. Крыху паплачам на памінках, Спадзеючыся на Божы лік. Што ён прыйдзе і ўсіх рассудзіць. А мы доказы пакуль што Па папках, што ж мы — не людзі? Парадак будзе — вось нам крыж. Мы чакаем боскага сэнсу Ад нашых д'ябальскіх ідэй. Са смерцю мы гуляем у лічбы І плацім жыццямі людзей…