Свет ідэй

Ну, здароў, мой матэрыяльны! Ведаеш — забірай хоць усю. Пустую трапатню, мітусню, сафізму вечнае банальнае пустаслоўе. Хай квяцісты, пакрыты воскам… Але, … няма ні цалі глыбіні. Ён плоскі. Ды ты і сам усё ведаеш лепш за ўсіх! Нельга ў адзін рад ставіць паспяховасць і поспех. Гэтак жа карысць не кінецца па дабаўку. Хай плаціць той, хто павышае стаўку. У тваім важныя паняцці: тугаплаўкі, добрае крэсла, ці, на крайні выпадак, лаўка, каб пастрыжаная і не ў недакурках траўка, і каб бензін за так давалі на запраўках. Але што па сутнасці ты хочаш ад іх? Кахання? Даверу? Ну, браце, ты ж псіх… Ты кажаш, аддай трохі ўлады… Але, мой рэальны, я толькі плод іх запалу, кактэйлю пажадлівасці і «праведнага» побыту, Вякоў без граматы, і пасля зноў забытая тая мудрасць, што дадзена нямногім… Ты памятаеш, як упершыню сустрэліся на дарозе? Не ён з адным з нас, а мы з табой… Ён ішоў адзін, і быццам бы дадому. Хоць мы абодва ведалі: ён і ёсць тая хатка. Ты ўспомні, як прыемна было, братка! Душа, як цёплая мяккая коўдра, і кава… А ён усё ішоў, і, здаецца, нават пофіг яму на ўсе словы, на шумы з карчмы… Ён дакладна ведаў і ўсміхаўся — у ім сышліся два светы…