Не магу не пісаць, хоць забі

Не магу не пісаць, хоць забі. Не магу не выдумляць радкоў, як не можа не спяваць салавей. Ад нямога які лесу толк? Не магу не складаць тое, што вока ловіць у свеце, што ляціць наперад. Як дзіця, без злосных свавольстваў, веру свята, што слова не хлусіць. Не магу не дзяліцца дабром, што без ліха не ступіць і кроку. Каб з часам цвёрдасці хром іржа любові ператварыла ў друшляк. Не магу, не змагу і не змог хаваць святло, што імкнецца вонкі, каб развеяўся пракляты смог, што збірае сілы ўва мне. Я ўпэўнены, што з дапамогай слоў стане бліжэй духоўнасці сутнасць. Перастану быць жыхаром сноў і працягну пачаты шлях.