Вершы з табурэткі · 2025
Дарога да прыгажосці — дарога ў адзіноце
Дарога да прыгажосці — дарога ў адзіноце.
Ідучы па ёй, не адводзіш позірку ад кропкі
На падзейным далягядзе штодзённай каламуці.
Адкрылася трэцяе вока — і страшна, аж да жуды.
Хараство і тонкасць усіх узаемасувязяў
Вабіць, як мудрасць арабскай вязі.
Збоку — загадкавых каракуляў масіў.
Дадай крупінку ведаў — і ён ужо прыгожы.
Надзвычай складаны гэты вытанчаны ўзор.
Відаць, нездарма такі, узнёсся, як плот,
Каб не карцела ўсякаму гуляку,
І немагчыма ў веды апрануць усе гэтыя знакі.
Уводзіць у ступар нетрэніраванае вока,
А негатоваму розуму не будзе карысці.
Затое няма тут месца аніякаму лішку.
Усяго так шмат — адчыняй брамку!
Плынь непазнанага ляжа цяжкім пластом
І будзе доўга чакаць, часта мулячы вочы.
І ўсё ж такі, раней ці пазней
У акно душы ўдарыць грозна кулачышчам.
І шыбы — ушчэнт. У паламаныя рамы,
Як пацукі з карабля, рынуцца хворыя траўмы.
Распароўшы чэрава аб шкельцы, што тырчаць,
Здохнуць павольна, але пэўна. Эх, бедалагі…
Адгэтуль цяжкую ношу ведаў прыгажосці
Не будзе ўспрымаць як ярмо нават унутраны конь.
Дарога да прыгажосці пустая, калі ты адзін.
Мы ўсе ў шляху. І ён — незваротны.
Арыгінал · RU
Дорога к красоте - дорога в одиночку
Дорога к красоте - дорога в одиночку.
Идя по ней, не сводишь взгляда с точки
На событийном горизонте ежедневной мути.
Открылся третий глаз и страшно, аж до жути.
Изящество и тонкость всех взаимосвязей
Влечёт как мудрость на арабской вязи.
Со стороны - каракулей загадочных массив.
Крупицу знания добавить - он уже красив.
Необычайно сложен сей изысканный узор.
Видать не зря таков, вознёсся как забор,
Чтоб неповадно было всякому гуляке,
И невозможно в знания облечь все эти знаки.
Вгоняет в ступор ненатренированное око,
А неготовому рассудку не прибудет проку.
Зато нет места здесь совсем переизбытку.
Всего так много - открывай калитку!
Поток непознанного ляжет грузным пластом
И будет долго ждать, глаза мозоля часто.
И тем не менее, ведь рано или поздно
В окно души ударит кулачищем грозно.
И стёкла в дребезги. В поломанные рамы
Как крысы с корабля рванут больные травмы.
Порезав брюхо о торчащие стекляшки,
Издохнут медленно, но верно. Эх бедняжки…
Отныне знаний красоты тяжкую ношу
Не будет как ярмо воспринимать и внутренняя лошадь.
Дорога к красоте пуста, когда один.
Мы все в пути. И он - необратим.