Куды ж схаваць тое, што сорамна

Куды ж схаваць тое, што сорамна? Але так, каб не было крыўдна, Да жудасці страшна ці балюча… Пакуль не гыркнеш: «Стоп, даволі!». У шафе толькі тое, што абрыдла, Знасілася, не згарэла За два апошнія пераезды. А вось для новага — няма месца. Куды ні глянь — ва ўсіх няшчасці. Я думаў, хлусяць… і меў рацыю часткова. І быццам няма асаблівага гора, Але трэба нюніць, суседзям уторачы. Выходзіць плоска і тапорна, Як замест сэксу глянуць порна. Усе скончым неяк аднойчы — Нарадзіцца можна нават двойчы. Пытанне «навошта?» ужо нядрэнна Задаць, пакуль хапае ўдыху. Адказ у глухой цішыні, на паліцы, Дзе сорам запіханы пры прыборцы. Пад ім на «хто я?» і «куды я?» Ціхенька чакаюць, не вянучы. Казычуць розум, уключаюць цела, Што ў шэрых буднях анямела. Не сорамна сорам выцягнуць вонкі. Значна ніжэй булькаць у лужыне, Калі нарадзіўся, каб плыць па моры. Але густы розныя, не спрачаюся…