Вершы з табурэткі
Калі не кахаў — дык і не жыў
Калі не кахаў — дык і не жыў.
І ў чужой душы не адкрыў
Сваіх таямнічых абшараў.
Якой ты ўзаемнасці чакаеш?
Ты можаш казаць: «гэта не маё».
Не ведаеш, што могуць удваіх:
Лёгка ўзяць усе вяршыні свету,
Знайсці схаваны сэнс быцця.
Выправіш заганы свайго жыцця —
Убачыш у кімсьці сваё адлюстраванне.
І сам станеш чыімсьці люстэркам.
Убачыш у ім ашуканцаў процьму.
Набярэш досведу цэлую кучу.
Скарыстаешся ім, як лупай.
Атрымаеш больш, калі аддаеш, —
Свой сапраўдны твар пазнаеш.
Той нехта дорыць табе вечную радасць.
Ён — твая палоўка на Млечным Шляху.
І толькі з ёй ты складаеш цэлае —
Вось у гэтым і ёсць вечная радасць.
Дзве душы плывуць у лодцы жыцця,
Праз нас на свет наступная прыходзіць.
Дык не змарнуй гэтую працу Творцы —
Шануй: гэта сапраўдны цуд.
Арыгінал · PL
Jak nie kochałeś - to nie żyłeś
Jak nie kochałeś - to nie żyłeś.
I obcej duszy nie odkryłeś
Swoich obszarów tajemniczych.
Na jaką ty wzajemność liczysz?
Ty możesz mówić - to nie moje.
Nie wiesz, co mogą zrobić dwoje.
Na luzie zdobyć świata szczyty,
Znaleźć istnienia sens ukryty.
Poprawisz wady swego bycia -
Zobaczysz w kimś siebie odbicie.
I sam zostaniesz czyimś lustrem.
Zobaczysz w nim oszustów mnóstwo.
Zdobędziesz doświadczenia kupę.
Skorzystasz z niego tak jak z lupy.
Otrzymasz więcej gdy oddajesz -
Swoją prawdziwą twarz poznajesz.
Ten ktoś ci daje radość wieczną.
Jest twą połówka w szlaku mlecznym.
I tylko z nią ty tworzysz całość -
Na tym polega wieczna radość.
Dwie duszy płyną w życia łodzi
Przez nas na świat następna wchodzi.
Więc nie zmarnuj ten twórcy trud -
Doceniaj, to prawdziwy cud.