Неба кінула кроплі празрыстыя

Неба кінула кроплі празрыстыя. Вось ляцім праз слаі атмасферы. Тыя, што бліжэй да сонца, — прагныя. Не баяцца апаленай склеры. Не палохаюцца згарэць яшчэ ў паветры, Каб парай вярнуцца да Стварыцеля. Тыя, што далей, — смяюцца: «Вось дурні. Столькі шчасця — і адразу растрацілі». Адлегласць перад імі немалая — Навучыцца лётаць не зашкодзіла б. Нехта малы, а нехта — каля скроняў, І ва ўсіх бясконцыя скаргі. Прыпынкі між барнымі стойкамі. Пара кропель — і кропля на хуткасці. Штосьці ўвабралі брудныя ложкі, Даўшы скаламучанай трошкі бадзёрасці. Усе губляюць празрыстасць з часам. Хтосьці раздаў, а каго — запэцкалі. Пустазелле з грымучага насення Раздаюць задарма і пачкамі. Разбіваемся роўна на паўдарозе, Забываючы, што тупаць назад. Натоўпы тых, хто вучыўся на досведзе. Стаўленне да агульнага — кратнае. Відаць, так і працуе правіла: Частка ўпаўшых, на жаль, не вернецца. Плынь слёз, што Уладара пакінулі, Бясконца з вачэй ягоных льецца.