Давай-ка нырнём, браце

Давай-ка нырнём, браце, туды, Дзе сонца ярчэй свяціла. Я памятаю святло нябесных брам: У пары з'явіўся хлопчык. І асцярожна, быццам міну, Насілі пяшчотна гады два. Такі вось маленькі мужчына, Што ад свету патрабаваў адказ. Я памятаю бабуліны рукі, Што мясілі цеста і мой нораў. На чай гуртом — атрад унукаў — З ліпы і нейкіх траў. І мамін маннік, і тварожнік — Вакцына ад нясцерпных траўм. Ад ран душэўных трыпутнік — Любоў ад нашых мілых мам. Гараж бацькі і дзедава старызна — Плацдарм для баявых дзеянняў. Сігнал няясны — хто там, ну блядзь. Шліфоўка моўных нормаў. Усё было роўна так, як трэба. Не трэба лёсу іншага. Ах, дзяцінства, вечная ўцеха. З дзяцінства родам мы з табой.