Блукае слова па свеце

Блукае слова па свеце, у кішэні ўладальніка, які адчайна яго шукае. Шукае слова, небарака, у экране. Сярод зусім нясмачнай ежы. Раней было там, унутры каробачкі. Вытанчанае, грубае, але стыхійна ўзгадаванае. Цяпер, для паскарэння, раскрыты дужачкі. Агалёнае і членамі грамадства збэшчанае. А ўладальніку што? Без задняй думкі і сумлення Глядзіць у белыя зубы, быццам так і трэба. На жаль, не стае мазгоў запоўніць поласці праз нахабства інфармацыйнага словакрада. А яно ўсё там жа. У куце кішэні, левай. Утрамбаванае, укапанае ў шэрыя камячкі. Чакае ўладальніка, адзінага, нясмелага. Яго думкі, асабістай, а не думкі яго матулі. Так і блукае, але гіне са зменай курткі, Раз-пораз мільгаючы ў пікселях экрана, І марыць, як мараць усе прастытуткі, Каб у фатальны момант яго дасталі… з кішэні.