Вы разводзіце рукі ў бакі

Вы разводзіце рукі ў бакі, Марачы, каб было як было. На крыжы пасяліліся крумкачы і праз дзюбу ўсміхаюцца міла. Дыялогі — у глыбінцы бездараж. Можа, і вядуць кудысьці. Быццам нават круціцца на языку — не выходзіць. Маўчанне — золата. Ну а памяць — прагноз надвор'я. Чакалі сонца — а цемра навісла. Крыж цягнуць неяк выйшла з моды, і, падобна, не было сэнсу. Заўтра — дар, ды ў футарале, з кантам. Хто адважыцца тузануць за краёк? Не ганарыцца да неба бантыкам, Ледзь-ледзь сабраўшы на камянёк. Вы ўпіраеце рукі ў бокі І вочы ўцякаюць з захадам. За гульнёй назіраюць багі. Ды з прыкрасцю на вусатым абліччы.