Вены - бурные реки опасные

Вены — бурныя рэкі, небяспечныя. Вочы, што чакаюць, вочы гарачыя. Рукі, што сталі балюча стомленымі. Свідруюць свет запалыя яблыкі вачэй. Плечы вешалкай сагнутыя, скурчаныя. Як заўжды цяжарам свету наўючаныя. Ад усіх адгароджаны сеткай-рабіцай — Ногі цягнуць да ложка — расслабіцца. Ноч накрыла галаву, што гудзе. Думкі, радкі, ідэі — як цудоўна. Бачыць сны — гэта доля мірна спячых, Ён жа прагне сваіх, сапраўдных, Створаных цвярозым розумам. Калі дрэмле — то вельмі ўжо чуйна. Што там мыш — і фатон не праскочыць. Дзень кліча накарміць тамагочы. Ён пакорна і з поўнай аддачай Чакаў світання — як тое замаячыць. Дзень кліча сонца радасным крыкам Будаваць свет і марыць аб вялікім.

Żyły — rwące rzeki, groźne i wzburzone. Oczy czekające, oczy rozpalone. Ręce, co do bólu się zmęczyły. Świat świdrują zapadłe gałki z całej siły. Barki jak wieszak zgięte, skurczone. Jak zawsze ciężarem świata obarczone. Od wszystkich odgrodzony siatką z drutu — Nogi ciągną do łóżka, by odpocząć choć minutę. Noc nakryła huczącą głowę. Myśli, wersy, pomysły — odlotowe. Śnić sny — to los tych, co śpią spokojnie, On zaś łaknie swoich, prawdziwych, Tworzonych przez trzeźwy rozum. Jeśli drzemie — to bardzo czujnie. Co tam mysz — i foton się nie prześlizgnie. Dzień woła, by nakarmić tamagotchi. On pokornie i z pełnym oddaniem Czekał świtu — aż zamajaczy nad ranem. Dzień woła słońca radosnym krzykiem, By budować świat i marzyć o wielkim.

Veins are rivers, stormy and dangerous. Eyes that are waiting, eyes that are ravenous, Hands grown painfully weary and worn. Sunken eyeballs drill hard at the world, forlorn. Shoulders hunched like a hanger, crooked and bent. As always saddled with the world's whole weight. Fenced off from everyone by chain-link wire — Legs drag him to bed, to unwind and retire. Night has covered the buzzing head. Thoughts, lines, ideas — man, it's so great. Seeing dreams is the lot of the peacefully sleeping, But he craves his own, the real ones, Made by a mind that is sober and sound. If he dozes — he sleeps very light. Forget a mouse — not even a photon slips by. The day calls him to feed the tamagotchi. He, obedient, giving it all he had, Waited for dawn — for its first glimmer to show. The day calls with the sun's joyful cry To build the world and dream big, dream high.