Во мне всё больше умирает маленький ребёнок

Ува мне ўсё больш памірае маленькае дзіця. Лаецца, капрызіць, часта чуецца яго крык. Яму ўвесь час страшна — ад пялёнак, ад пачатку жыцця. Асабліва з тых часоў, як пасяліўся там мужык. Свае законы, правілы, звычкі і парадкі Ён з пачуццём, з розумам, без спеху стаў уводзіць. Усё радзей яму хочацца гуляць у хованкі. Усё часцей стаў з сабою кагосьці прыводзіць... Я з ёй сябрую, не думайце, я ёю не надыхаюся! Яна за гэты час замяніла ўсіх маіх сяброў. Але на сабе я з дня ў дзень часцей заўважаю Мужчынскі, пранізлівы, неўхвальны позірк з-пад броў. Ён ад мяне ўвесь час чагосьці бясконца хоча. І патрабуе, каб нарэшце і я сур'ёзнейшы стаў. І ціскае бясконца, няма ўжо ні сілы, ні моцы. У адказ яму бурчу, маўляў, я ж яшчэ малы! Раву, скуголю, псіхую, абураюся, плачу! А ён усё ўхмыляецца, з добрай усмешкай на мяне глядзіць. І, як у той казцы са сваёй старою дзед, іначай Не можа — гне сваё, але мякка, каб не пакрыўдзіць. Але часам з ім не дамовіцца ўвогуле. І з той, што з намі пасялілася, таксама не ідзе. Усё часцей у пакоі з цацкамі пагуляць просяцца. І ў той, што з намі пасялілася, жанчына расце...

Coraz bardziej umiera we mnie małe dziecko. Klnie, marudzi, często słychać jego krzyk. Od pieluch ciągle się boi, w strachu żyje wiecznie. Zwłaszcza odkąd wprowadził się tam jakiś typ. Swoje prawa, reguły, nawyki i porządki Z uczuciem, z sensem, z namaszczeniem zaczął wprowadzać. Coraz rzadziej ma ochotę bawić się w chowanego. Coraz częściej zaczął kogoś ze sobą przyprowadzać... Przyjaźnię się z nią, nie myślcie, świata poza nią nie widzę! Przez ten czas zastąpiła mi wszystkich moich kumpli. Ale z dnia na dzień coraz częściej na sobie czuję Męski, przenikliwy, pełen dezaprobaty wzrok. On ciągle czegoś ode mnie chce bez końca. I wymaga, żebym w końcu i ja poważniejszy był. I naciska bez przerwy, nie mam już mocy ani sił. A ja mu burczę w odpowiedzi: przecież jestem jeszcze mały! Wyję, skomlę, wściekam się, oburzam, płaczę! A on się tylko szczerzy, z życzliwym uśmiechem na mnie patrzy. I jak w tej bajce stary ze swoją starą, Wciąż stawia na swoim, ale łagodnie, bez urazy. Ale czasem z nim się w ogóle nie da dogadać. I z tą, co z nami zamieszkała, też nie idzie. Coraz częściej proszą się pobawić w pokoju z zabawkami. A w tej, co z nami zamieszkała, rośnie kobieta...

A little child keeps dying in me more and more. He swears and throws his tantrums, and you often hear him scream. He's been afraid of everything since diapers, to the core. And most of all since some grown man moved in there on the scene. His laws and rules, his habits and his way of keeping order He started bringing in with feeling, sense and measured pace. Less and less he wants to play at hide-and-seek these days. More and more he's started bringing someone to the place... I'm friends with her, don't get me wrong — I think the world of her! In all this time she's taken the place of all my crew. But day by day, more often, I can feel it, I can tell: A man's sharp, piercing look of disapproval coming through. He's always, constantly, wanting something out of me, Demanding that at last I too get serious, grow up. He presses on and on — I've got no strength left, can't you see. I grumble in reply: come on, I'm still too small, let up! I howl, I whine, I freak out, I protest, I cry! He only smirks and looks at me with a kind, warm smile. And like the old man with his old woman in that tale, He keeps on bending his own line, but softly, without bile. But sometimes there's no coming to terms with him at all. And with the one who moved in with us, it won't go either. More and more they ask to play in the room with the toys. And in the one who moved in with us, a woman grows...